Films die nergens draaien – recensie
Yorick Goldewijk (eerste druk 2021)
Het boek Films die nergens draaien vertelt het verhaal van de 12-jarige Cato. Haar moeder is bij haar geboorte overleden. Haar vader is er wel, maar eigenlijk ook niet.
Cato vindt een kaartje van een verlaten bioscoop die weer open is. Nieuwsgierig stapt ze naar binnen en ontdekt ze dat de films daar meer zijn dan beelden: ze verbinden bezoekers met het verleden. Cato is gek op avontuur en wil graag meer over haar moeder weten. Ze belandt in een reis door herinneringen en het verleden. Hoe dieper ze graaft, hoe gevaarlijker het wordt. Tot ze een keuze maakt die alles verandert.
Films die nergens draaien is beloond met onder andere de Gouden Griffel in 2022 en stond in 2024 bovenaan De Grote Vriendelijke 100 van Hebban; een toplijst met de meest geliefde kinderboeken aller tijden. Deze erkenningen zorgden voor een flinke hype rondom het werk van Yorick Goldewijk. Maakt het boek die verwachtingen waar? Wat mij betreft wel. Met sterke personages, mooie verhaallijnen en een diepere boodschap verdient het zonder twijfel de lof die het ontvangt.
Films die nergens draaien is een prachtig verhaal waarin de spanning langzaam wordt opgebouwd en je steeds nieuwsgieriger wordt naar wat er gaat gebeuren. Terwijl je leest, rijzen er allerlei vragen, waarvan de meesten op een bevredigende manier worden beantwoord. Hier en daar is het misschien iets voorspelbaar, maar dat neemt niets weg van het leesplezier. De levendige personages en de meeslepende schrijfstijl zorgen ervoor dat je blijft doorlezen tot de laatste bladzijde.
Wat maakte dit boek voor mij zo bijzonder? En wat leerde ik ervan om beter te schrijven?
Yorick Goldewijk slaagt er meesterlijk in om zijn personages gelaagd en levensecht te maken. Vooral Cato is een karakter dat je bijblijft. Ze is tegelijk kwetsbaar en sterk, jong maar verrassend wijs. Haar schuldgevoel is diep en zwaar, iets wat je niet verwacht bij iemand van haar leeftijd. Haar innerlijke worsteling wordt subtiel maar raak beschreven:
“Cato was nog lang niet volwassen, maar ze was oud genoeg om eelt op haar hart te hebben. In de eerste plaats vanwege schuldgevoel. Natuurlijk had ze het niet expres gedaan, maar de feiten waren simpel: als Cato niet was geboren, zou haar moeder nog leven.”
Cato’s gevoelens gaan diep. Yorick Goldewijk zorgt ervoor dat je niet alleen begrijpt wat Cato voelt, maar ook waarom ze zo denkt. Dat maakt haar personage zo krachtig: ze voelt niet aan als verzonnen, maar als een echte meisje met echte emoties.