Anja Portin
Een ontroerend verhaal over kinderen die niet gezien worden. ‘Radio Popov en de vergeten kinderen’ leest fijn en ráakt tegelijkertijd.
Waar gaat het over?
Alfred voelt zich vaak alleen. Zijn moeder is er niet en zijn vader is steeds op reis. Op een nacht kan Alfred niet slapen van de honger. Dan valt er ineens een krant door de deur, met een appel en boterham erbij. Maar als hij opendoet, is de bezorger al weg. De volgende nacht zit Alfred klaar en ontmoet hij Amanda. Zij helpt kinderen die zich vergeten voelen. Alfred mag met haar mee, en voor het eerst voelt hij zich ergens thuis. Hij ontdekt een oude radiozender en begint geheime radio-uitzendingen voor andere Vergeten Kinderen. Maar hoe weet Amanda deze kinderen steeds te vinden? En wat gebeurt er als Alfreds vader thuiskomt en merkt dat hij weg is?
Een boek dat prettig leest: de Finse auteur #anjaportin heeft een fijne manier van vertellen en de tekst is mooi, maar ook toegankelijk. De illustraties van #jadevanderzalm zijn vrij donker en raadselachtig en passen daardoor prachtig bij het verhaal.
Hoewel Aleksandr Popov echt heeft bestaan en echt de radio heeft uitgevonden, is het verhaal verder verzonnen. Het bespreekt echter wel een bestaand probleem: de Vergeten Kinderen, zoals ze in het boek genoemd worden. In het dagelijks leven zijn er ook genoeg kinderen die geen juiste thuisomgeving hebben en slecht gezien of gehoord worden. Dat maakt dat dit boek veel meer is dan ‘een kinderboek dat leuk leest’. Het brengt de trieste verhalen van deze kinderen onder de aandacht.
De naam van de volwassenen die de zuchtende kinderen kunnen horen, vind ik heel mooi en treffend gekozen: de Senzoren. Die naam is bij me blijven hangen.
Ieder kind verdient een Senzoor in zijn leven.