Annemarie Jongbloed
‘Het regent ganzen’ is een ontroerend en krachtig verhaal over pesten, gezien worden en jezelf ontdekken. Het is boeiend en fijn geschreven, waardoor je als lezer direct in het verhaal getrokken wordt en met de hoofdpersoon meeleeft.
Waar gaat het over?
Lian heeft echt geen zin in het schoolkamp, 24 uur per dag met die rotmeiden op een camping… Mama en de meester nemen het probleem niet serieus. Zij vinden dat Lian gewoon wat beter haar best moet doen om vrienden te maken. Was papa er maar, die begrijpt haar tenminste. Natuurlijk gaat het op kamp precies zoals Lian al vreesde. Maar wat ze niet had verwacht, is dat ze veel dapperder is dan ze dacht. En dat levert haar échte vrienden op!
Af en toe deed ‘Het regent ganzen’ me een beetje denken aan ‘Wolf’ van Saša Stanišić. In beide boeken spelen pesten en een jeugdkamp een belangrijke rol. Maar ondanks die overeenkomsten zijn het heel verschillende verhalen. Dat komt niet alleen door de stijl van de auteurs, maar ook doordat de hoofdpersoon in ‘Wolf’ de toeschouwer is, terwijl in ‘Het regent ganzen’ juist het gepeste kind zelf centraal staat.
In haar nawoord schrijft auteur @annemarie_jongbloed:
“Volwassenen die als kind gepest werden, vertelden mij dat ze daar nu nog last van hebben. Ze zijn altijd voorzichtig, op hun hoede, als ze nieuwe mensen ontmoeten. ‘Zal ik iets zeggen, zullen ze me uitlachen, ben ik hier veilig?’ Ze zijn waakzaam, net als ganzen. Klaar om te vluchten. Een jonge vrouw zei: ‘Natuurlijk had ik gewild dat die meiden mij niet hadden buitengesloten, maar wat ik vooral erg vond, was dat mijn juf het niet zag. Dat ze míj́ niet zag.'”
Het zijn woorden die me erg raakten. Fijn dat Annemarie Jongbloed hier zo’n mooi boek over heeft geschreven.
Dit boek ontving ik van @kinderboeken.nl. Heel hartelijk dank hiervoor!